2 weken geleden ben ik met 14 weken moeten bevallen van ons zoontje Luc. Er waren chromosomale afwijkingen gevonden.
Voor Luc heb ik twee miskramen met 8 weken gehad en een chemische zwangerschap. Nu zag ik de aflevering van Kassa over fertiliteitscoaches en ik merk dat ik hier echt boos van wordt. En niet vanwege die coaches maar vanwege de misgunst die geuit wordt op alternatieve opties.
Ik werk als holistisch therapeut in het alternatieve circuit om het dan maar zo te noemen. En zit ivm mijn zwangerschappen in de medische molen. 

Wij zijn inmiddels drie jaar verder. Ook ik zoek mijn heil buiten het medische circuit om. En heb daar goede reden voor. Ik schrijf dit omdat het op te nemen voor de kennis die bestaat die in het programma wordt afgeschreven als onzin. Ik kom op voor de ervaringen die weggevaagd worden als onzin. 

Ik ben na mijn twee miskramen en chemische zwangerschap naar een acupuncturist gegaan. Ik ben anders gaan eten. Ik ben fertiliteitsartsen op TikTok en Instagram gaan volgen. Ik ben adviezen gaan opvolgen die ik in al die tijd niet van mijn huisarts of vanuit de medische wereld had gekregen.

En wat ik in een half jaar tijd in mijn lichaam heb zien gebeuren, vind ik bizar mooi. 

De ‘koude baarmoeder’

In het eerste stuk van het item gaat het over fertiliteitscoaches en artsen op Instagram en TikTok die praten over bijvoorbeeld een ‘koude baarmoeder’. Dat je bepaalde dingen niet moet eten. Dat je 's ochtends geen koffie moet drinken. Dat je warm moet eten. Toen ik bij mijn acupuncturist kwam, zei zij ook tegen mij dat ik te koud was. Dat mijn baarmoeder te koud was. Zij adviseerde mij om veel gember te drinken en 's ochtends warm te gaan eten. Simpel advies, het zal wel niet werken. Maar ben eens eerlijk? Wat eet jij voor ontbijt?

Anyway ik ben dat gaan doen. Ik at 's ochtends warme rijstgerechten en histaminearme gerechten. Voeding die voor mijn gevoel verzachtend was voor mijn maag en darmen, maar tegelijkertijd mijn lichaam verwarmde.
En wat gebeurde er?
Ik viel binnen ongeveer twee maanden twaalf kilo af. Mijn buik werd plat. Mijn darmen waren niet meer continu opgeblazen. Mijn huid werd rustig en zag er gezonder uit. Ik snoepte overdag veel minder, omdat ik 's ochtends gewoon heel goed at en niet begon met suikers. Ik dronk nog maar één kop koffie per dag, omdat ik 's ochtends warme thee dronk.

En ik had veel meer energie.

En dit heeft nog helemaal niets met vruchtbaarheid te maken.

Dus ik zeg niet: ik at warm en daardoor werd ik zwanger. Ik zeg: dit zijn de veranderingen die ik in mijn eigen lichaam heb gevoeld en gezien nadat ik adviezen ging opvolgen die ik in de jaren daarvoor niet vanuit de reguliere zorg had gekregen.

En alleen al daardoor zat ik zoveel lekkerder in mijn vel.

Kortom ik veranderde mijn ‘leefstijl’

Vervolgens wordt er aan een arts van het Radboud gevraagd: zijn er leefstijldingen die invloed hebben op je vruchtbaarheid?
En dan begint ze over roken. Overgewicht.

Jongens. Dit is kennis uit 1960. We leven in 2026. Kom op. Is dit werkelijk alles wat we vrouwen na jaren proberen te vertellen over leefstijl?

Waar is voeding? Waar zijn voedingsstoffen? Waar is slaap? Waar is beweging? Waar is herstel? Waar zijn eventuele tekorten? Waar is de gezondheid van de man? Waar is spermakwaliteit? Waar is de rest van het lichaam?

Waarom gaat het alleen over: rook niet en zorg dat je geen overgewicht hebt? Ik wil na jaren proberen niet alleen horen wat ik niet moet doen. Ik wil weten: wat kan ik wél doen?
Wat kan ik doen om mijn lichaam zo goed mogelijk te ondersteunen? Wat kan mijn partner doen? Welke invloed hebben onze dagelijkse keuzes? Waar kunnen we naar kijken? En heel veel van die informatie heb ik uiteindelijk ergens anders moeten zoeken. Want in het ziekenhuis zeiden de artsen (meervoud) ‘je hebt gewoon pech gehad’. 

Stress en gedachten doen er niet toe?

En dan zegt ze ook nog dat niet bewezen is dat gedachten en stress invloed hebben op je vruchtbaarheid. En daar snap ik dus echt helemaal niks van. We weten inmiddels zoveel meer over de verbinding tussen lichaam en brein. Over stress. Over het zenuwstelsel. Over hormonen. Over slaap. Over wat langdurige spanning met een lichaam kan doen. En dan gaan we in een gesprek over vruchtbaarheid zeggen: nee hoor, niet bewezen?

Ik zeg niet dat je met positief denken zwanger wordt.
Ik zeg niet dat een vrouw een miskraam krijgt omdat ze te veel stress heeft gehad.

Maar ik weiger ook te geloven dat we het lichaam kunnen bekijken alsof de baarmoeder ergens los in een bakje ligt en de rest van de vrouw er niets mee te maken heeft.

Er zit een compleet mens om die baarmoeder heen.

Een mens die misschien al jaren probeert zwanger te worden. Die iedere maand wacht. Test. Hoopt. Bloed ziet. Teleurgesteld is. Misschien miskramen heeft meegemaakt. Misschien medische trajecten heeft doorlopen. Misschien ondertussen doodmoe is.

En dan gaan we doen alsof het gesprek over hoe die vrouw zich voelt, hoeveel stress haar lichaam ervaart en hoe zij voor zichzelf zorgt niet relevant is?

Waarom zijn er überhaupt zoveel fertiliteitscoaches?

En dit is misschien nog wel wat ik het minst begrijp aan deze hele aflevering. Waarom gaat het gesprek niet over de vraag waarom er überhaupt zoveel fertiliteitscoaches zijn? Ga eens kijken naar die vrouwen. Waarom zijn zij fertiliteitscoach geworden?

Heel veel van deze vrouwen zijn ervaringsdeskundigen. Ze hebben zelf in die medische molen gezeten. Ze hebben zelf ervaren hoe het is als het niet lukt. Als je geen kind krijgt. Als een traject niet brengt waarop je had gehoopt. Als zwangerschappen misgaan. En op een gegeven moment zijn zij zelf verder gaan zoeken.

Ze zijn gaan kijken naar voeding. Naar hun lichaam. Naar hun cyclus. Naar leefstijl. Naar acupunctuur. Naar supplementen. Naar wat hun lichaam nodig had. En een deel van deze vrouwen heeft uiteindelijk wél het kind gekregen waar ze zo ontzettend naar verlangden.

Zijn zij dan op een ochtend wakker geworden met de gedachte: “Weet je wat? Ik word fertiliteitscoach. Ik ga kwetsbare vrouwen misleiden en daar lekker geld aan verdienen.”

Hou toch op.

Deze vrouwen hebben een ervaring gehad.

Ze hebben een ervaring met het medische stuk. Ze hebben een ervaring met alles wat ze daarnaast zijn gaan onderzoeken. Ze hebben gevoeld wat er in hun lichaam veranderde. Ze hebben onderzocht wat zij nodig hadden en wat hen voor hun gevoel uiteindelijk dichter bij dat kind heeft gebracht.

En vanuit die ervaring zijn ze andere vrouwen gaan helpen. En dan wordt er gesproken over misleiding. Over valse hoop. Over geld verdienen. Alsof daar automatisch een nare intentie achter zit. Alsof alles buiten de medische wereld per definitie misleiding en geldbelust is.

En dan komt er nota bene een arts aan het woord

Vervolgens komt er een vrouw aan het woord die arts is. Die in het ziekenhuis heeft gewerkt. Die gepromoveerd is. En die uiteindelijk zélf heeft besloten om uit het ziekenhuis te stappen en voor zichzelf aan de slag te gaan als fertiliteitscoach. En hoe wordt zij benaderd?

Als deze ‘zogenaamde arts’. En vervolgens wordt er bijna lacherig gedaan over het feit dat zij zo vaak benoemt dat ze arts is.
Nee.
Deze vrouw benoemt dat ze arts is omdat ze arts ís. En ze legt heel duidelijk uit waarom zij niet meer op die manier in het ziekenhuis wilde werken. Ze vertelt dat ze daar ongeveer tien minuten per vrouw kreeg. Tien minuten waarin zij een beeld moest vormen van die vrouw, haar situatie en haar fertiliteitsproblemen en haar vervolgens verder moest helpen.

En zij zegt: dat vond ik niet oké. Nu ze voor zichzelf werkt, kan ze uren, weken en desnoods maanden tijd besteden aan één vrouw. Ze kan veel breder kijken. Ze kan onderzoeken aan welke knoppen er bij déze specifieke vrouw gedraaid kan worden. En vervolgens zegt ze: iedere keer wanneer een vrouw bij mij komt met een vraag, ga ik kijken wat daarover bekend is. Ik lees de literatuur en ik lees de nieuwste onderzoeken.

Nou.

Een paar minuten daarvoor hoor ik een arts uit het ziekenhuis vertellen dat leefstijl bij vruchtbaarheid vooral gaat over roken en overgewicht. Die arts in het Radboud doet dat in ieder geval duidelijk niet.  En dan komt ze met het argument: wij baseren ons op de uitkomsten van grootschalige onderzoeken.

Grootschalige onderzoeken. En daar krijg ik dus echt jeuk van. Niet iedereen is hetzelfde.

Flikker op met je meerderheid en je grootschalige onderzoek alsof daarmee het volledige verhaal over ieder individueel vrouwenlichaam verteld is. Dat werkt misschien in een democratie: we kijken naar de meerderheid en daar baseren we de uitkomst op.

Maar we hebben het hier over gezondheid. Over individuele vrouwen. Vrouwen die op verschillende plekken wonen. Die verschillend eten. Die anders slapen. Die andere levens leiden. Die andere omstandigheden hebben. Die andere lichamen hebben. Die andere cycli hebben.

Ik zeg niet dat we grootschalig onderzoek moeten weggooien. Maar wanneer zijn we gaan doen alsof een gemiddelde hetzelfde is als een individu? Want ik ben geen duizend vrouwen.

Ik ben er één.

En ik wil dat er naar míjn lichaam wordt gekeken. Naar mijn cyclus. Mijn bloedwaarden. Mijn voeding. Mijn voorgeschiedenis. Mijn miskramen. Mijn omstandigheden. Mijn partner. Mijn leefstijl. Mijn stress. Mijn herstel.

En dan Kim

En dan komen we eigenlijk bij de aanleiding van deze aflevering. Kim probeert inmiddels zes jaar zwanger te worden. Zij zit zelf in de medische molen en tot nu toe is het haar niet gelukt om een kind te krijgen.

En zij wordt boos van fertiliteitscoaches en van de verhalen die ze online tegenkomt. En terwijl ik hiernaar zit te kijken, denk ik eigenlijk maar één ding: Mevrouw Kim, ik zou je willen uitnodigen om het misschien eens wél te proberen.

Niet omdat iemand jou kan garanderen dat je dan zwanger wordt. Niet omdat je moet stoppen met je medische traject.

Maar je bent zes jaar bezig.Je kunt je superhardnekkig blijven verzetten tegen alles wat niet medisch is. Maar waarom zou je niet eens onderzoeken wat er nog meer mogelijk is náást die medische zorg?

Ga eens kijken naar je voeding. Naar je leefstijl. Naar je cyclus. Naar je bloedwaarden. Naar eventuele tekorten. Naar slaap. Naar herstel. Naar stress. Ga desnoods eens naar een acupuncturist.

Je hoeft niet ineens alles te geloven. Je hoeft de medische wetenschap niet los te laten.

Maar misschien hoef je ook niet alles wat daarbuiten bestaat bij voorbaat af te wijzen. Het één hoeft het ander toch helemaal niet uit te sluiten?

Wacht even… nu telt mentale invloed ineens wél?

En dan wordt hij nog mooier. Er wordt gesproken over dat artsen beschikken over opleiding en gebonden zijn aan bewezen onderzoeken, protocollen en doorverwijs structuren en dat de alternatieve behandelaars ‘alleen’ geen schade mogen berokkenen.

En dan zegt de presentatrice ongeveer:

“Maar deze vrouwen ervaren toch schade door die fertiliteitscoaches? Ze zien al die verhalen voorbijkomen, ervaren daardoor stress en hebben daar mentaal last van. Is dat dan ook geen schade?”

Pardon?

(Waarom hebben we niet over al die vrouwen waarbij het wel gelukt is na gewerkt te hebben met zo’n coach. Waarom vieren we die succes niet? Maar dat terzijde) 

Een paar minuten geleden hebben we toch vastgesteld met de arts uit het Radboud dat stress en gedachten volgens jullie niet bewezen van invloed zijn op vruchtbaarheid.

Stress? Niet bewezen.

Gedachten? Niet bewezen.

Mentale staat? Niet bewezen dat het je vruchtbaarheid beïnvloedt.

Maar zodra een vrouw stress ervaart doordat ze online andere vrouwen ziet die na begeleiding wél zwanger zijn geworden, wordt diezelfde mentale en emotionele invloed ineens aangehaald als mogelijke schade door een fertiliteitscoach?

Als stress, mentale belasting en hoe een vrouw zich voelt wél belangrijk genoeg zijn om over ‘schade’ te spreken, dan wil ik óók dat we serieus praten over wat drie, vier, vijf of zes jaar fertiliteitstrajecten, miskramen, negatieve testen, ziekenhuisafspraken, onzekerheid en iedere maand opnieuw hopen met een vrouw doen.

Je kunt niet zeggen dat de psyche niet meetelt wanneer een fertiliteitscoach erover praat, maar hem erbij halen zodra je diezelfde fertiliteitscoach ermee wilt bekritiseren.

En dan zit er een psycholoog aan tafel

Vervolgens zit er een psycholoog van het Erasmus MC aan tafel die onderzoek doet naar misleiding en naar vrouwen die vanuit een kwetsbare situatie dit soort hulp zoeken.

Nou, mevrouw de psycholoog. Laten we het eens over kwetsbaarheid hebben. Ik heb vanaf mijn zestiende psychische klachten gehad. Ik heb bij psychologen gezeten. Ik heb bij psychiaters gezeten. Ik heb jarenlang binnen die reguliere wereld hulp gekregen.

En weet je wat? Zij hebben mijn depressieve klachten niet opgelost. (voeding en hormonale veranderingen deden dit wel)

Weet je waarom ik nu, na alles wat ik heb meegemaakt, mentaal zo sterk in mijn schoenen kan staan?

Door mensen en behandelvormen die jullie waarschijnlijk onder het kopje ‘alternatief’ zouden zetten. Door alternatieve therapeuten. Door Reiki-therapeuten. Door energetisch werk. Door mensen die op een andere manier naar mij keken dan alleen vanuit een diagnose, protocol of behandelplan.

En nee, daarmee zeg ik niet dat psychologie of psychiatrie niemand helpt. Ik vertel wat er bij míj is gebeurd.

Dus stop alsjeblieft met praten over kwetsbare vrouwen alsof kwetsbaarheid automatisch betekent dat wij niet meer zelf kunnen nadenken. Ik was zo'n kwetsbare vrouw. En juist buiten de reguliere zorg heb ik dingen gevonden die voor mij van enorme betekenis zijn geweest.

Alsof deze kennis van TikTok komt

En dan hebben ze het erover dat het allemaal zo lekker makkelijk wordt verpakt online. Dat vrouwen hun informatie van TikTok en Instagram halen. Ook hier zitten jullie echt slapen TikTok en Instagram zijn het eindproduct. Het is het kanaal waarop die informatie uiteindelijk gedeeld wordt.

Dat betekent toch niet dat daar de kennis vandaan komt? Veel van de vrouwen die deze informatie delen, kijken bijvoorbeeld naar de traditionele Chinese geneeskunde. Naar kruiden. Naar voeding. Naar warmte en kou. Naar stress en herstel.

Ga naar andere delen van de wereld kijken.

Ga naar China. Ga naar India. Ga kijken naar eeuwenoude tradities rondom yoga en meditatie. Ga kijken naar hoe binnen andere culturen al ontzettend lang wordt gedacht over de relatie tussen gedachten, lichaam, voeding, leefstijl en gezondheid.

Dit is niet allemaal gisteren op TikTok bedacht.

Achter een filmpje van dertig seconden kan iemand jarenlang opleidingen hebben gevolgd, boeken hebben gelezen, onderzoek hebben gedaan, cliënten hebben gezien en kennis hebben opgedaan uit geneeswijzen en tradities die veel ouder zijn dan Instagram ooit zal worden.

Betekent dat dat alles wat iemand op TikTok zegt waar is? Natuurlijk niet. Maar ook niet per definitie onwaar.

Ga eens op fieldtrip!

En vervolgens zegt die psycholoog dat ze samen met gynaecologen heel veel lastige gesprekken voert in de spreekkamer, omdat daar vrouwen komen met al die informatie die ze online hebben gevonden en zij vervolgens moeten uitleggen dat die informatie niet klopt.

Ga eens op fieldtrip.

Serieus.

Ik zou deze psychologen, artsen en gynaecologen willen uitnodigen om eens met elkaar naar China te gaan. Maak er een fieldtripje van. Ga met elkaar op kamp in China als artsen. Ga daar eens een ziekenhuis binnen. Ga praten met Chinese artsen en gynaecologen. Vraag hoe zij naar het vrouwenlichaam kijken. Vraag hoe zij naar vruchtbaarheid kijken. Vraag welke rol voeding daar speelt. Welke rol kruiden spelen. Welke kennis daar bestaat en welke onderzoeken daar worden gedaan. Ga informatie uitwisselen. Ga luisteren. Ga eens kijken wat er buiten je eigen medische kader bestaat. En kom dán terug naar Nederland.

Ga dan weer in die spreekkamer zitten tegenover die vrouw die zegt dat ze iets heeft gelezen over voeding, kruiden, acupunctuur, warmte, stress of haar cyclus. En voer dán dat gesprek opnieuw.

Internet is niet de bron. Internet maakt kennis bereikbaar.

Alle informatie die ik zelf deel als holistisch therapeut, alle informatie die ik bijvoorbeeld deel over Reiki, heb ik niet op een ochtend op Instagram gevonden en vervolgens gedacht: leuk, dit ga ik ook vertellen.

Ik heb opleidingen gevolgd. Ik heb boeken gelezen.

Reiki wordt al sinds het begin van de twintigste eeuw onderwezen vanuit het werk van Mikao Usui. Daar is sindsdien kennis over doorgegeven en over geschreven. Daar heb ik over gelezen. Daar heb ik opleidingen in gevolgd. Daar heb ik mee gewerkt. En vervolgens ben ik het gaan ervaren. Ik heb ervaren wat het werken met Reiki met míj deed. Ik heb ervaring opgedaan met het toepassen ervan. En daarnaast heb ik gezien wat cliënten tijdens en na het werken met Reiki ervaren.

Dát is de kennis en ervaring van waaruit ik iets deel op Instagram.

Ik verzin het niet. Ik haal het niet uit de lucht. Ik heb het gelezen. Ik heb het geleerd. Ik heb het geprobeerd. Ik heb ermee gewerkt. Ik heb er ervaringen mee opgedaan. En vervolgens deel ik daar iets over.

Het internet heeft die kennis niet gecreëerd. Het internet heeft ervoor gezorgd dat die kennis binnen handbereik is gekomen. Instagram is het podium. TikTok is het podium.

Internet is het middel waarmee we informatie verspreiden.

Niet de bron waar die kennis vandaan komt.

“Ga naar je huisarts, die helpt je verder”

En dan wordt eindelijk de vraag gesteld:

“Wat willen jullie deze vrouwen dan adviseren?”

Nou: ga naar je huisarts. Vertel daar je verhaal. En je huisarts gaat je vervolgens verder helpen.

Mijn huisarts heeft mij niet verder geholpen. Ik ben na mijn miskraam uiteindelijk via mijn verloskundige in het ziekenhuis terechtgekomen.

Niet via mijn huisarts. Weet je wat mijn huisarts tegen mij zei toen ik daar zat, terwijl ik op dat moment nog een overleden kindje in mijn buik droeg omdat de miskraam lichamelijk nog niet op gang was gekomen? “Oh, wat vervelend. Ik word er emotioneel van. Ik ben gisteren opa geworden.” Dat zei mijn huisarts tegen mij.

Terwijl ik daar zat met mijn dode kindje nog in mijn buik. Niet:

“Goh Annelies, dit is nu de zoveelste keer. We gaan eens goed kijken wat hier aan de hand is.”

Niet:

“Ik ga je doorverwijzen.”

Niet:

“Ik ga zorgen dat jij op de juiste plek terechtkomt.”

Nee.

Dus vertel mij niet alsof het antwoord voor iedere vrouw zo simpel is als: Ga naar je huisarts en die helpt je verder. Want dat is niet mijn ervaring. Toen ik 24 weken zwanger was van mijn dochter verging ik van de pijn. Ik ben naar mijn huisarts gegaan. Ik werd naar huis gestuurd met het advies om paracetamol te nemen.

Uiteindelijk bleek mijn galblaas ontstoken te zijn en vol galstenen te zitten. Ik ben 's nachts met spoed met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht.

Dus nee.

Misschien heb jij een fantastische huisarts. Maar doe niet alsof iedere vrouw die tot zijn beschikking heeft. Ik ben niet buiten de reguliere zorg gaan zoeken omdat ik zo nodig tegen de medische wereld wilde zijn. Ik ben verder gaan zoeken omdat ik binnen die medische wereld niet vond wat ik nodig had.

En dan gaan we wéér terug naar mentale gezondheid

En daarna gaan ze nog één keer terug naar de psycholoog van het Erasmus MC.

Wat zou zij vrouwen adviseren die mentale klachten ervaren rondom fertiliteit en rondom alles wat ze op internet zien?

Nogmaals.

Als jij gedachten, mentale staat van zijn en stress niet wilt meenemen wanneer we praten over het wél krijgen van kinderen, neem het dan ook niet ineens mee wanneer we praten over het níét krijgen van kinderen.

Als mentale gezondheid belangrijk is, dan is mentale gezondheid belangrijk.

Niet alleen wanneer een vrouw psychologische zorg nodig heeft omdat ze kapotgaat aan zes jaar proberen zwanger te worden.

Niet alleen wanneer ze verdrietig wordt van wat ze op Instagram ziet.

Niet alleen wanneer je wilt aantonen dat een fertiliteitscoach mogelijk mentale schade veroorzaakt.

Maar óók wanneer we het hebben over die vrouw als compleet mens tijdens haar fertiliteitstraject.

Dus ga dan even stevig in je schoenen staan.

Ga dan even een grote volwassen meid zijn en durf te zeggen:

Misschien moeten we de mentale staat van een vrouw niet alleen serieus nemen wanneer ze eraan onderdoor dreigt te gaan, maar ook meenemen wanneer we kijken naar haar totale gezondheid en vruchtbaarheid.

Een vrouw is geen baarmoeder met een hoofd erboven dat we alleen behandelen wanneer dat hoofd psychische klachten krijgt.

Het is één mens.

“Zoek het in de psychosomatische, psychische en medische zorg”

En vervolgens zegt die psycholoog:

“Zoek het alsjeblieft in het psychosomatische, in het psychische en in het medische.”

Want wat deze vrouwen volgens haar eigenlijk zoeken, is houvast.

Een luisterend oor.

En dan denk ik:

Weet je meid, dat is precies het probleem.

Een luisterend oor.

Dat is wat jij mij kunt bieden.

Je kunt luisteren naar mijn verdriet. Je kunt luisteren naar mijn angst. Je kunt luisteren naar mijn frustratie.

En begrijp me niet verkeerd: een luisterend oor kan ontzettend waardevol zijn.

Maar ik wil niet alleen geholpen worden met het omgaan met het feit dat het niet lukt.

Ik wil onderzoeken waarom het niet lukt.

Ik wil weten wat ik kan doen.

Ik wil weten waar ik invloed op heb.

Ik wil kijken naar mijn lichaam. Naar mijn voeding. Naar mijn cyclus. Naar mijn hormonen. Naar mijn tekorten. Naar mijn leefstijl. Naar mijn zenuwstelsel. Naar mijn partner. Naar zijn gezondheid.

En als ik dat niet bij jou kan vinden, dan zoek ik verder.

Want er is nog niemand moeder geworden door alleen een luisterend oor te krijgen.

En dan ineens dat argument van €3.000

En vervolgens wordt er gezegd:

Ga naar de medische kant. Dat wordt vergoed. Dan krijg je de psychische hulp die je nodig hebt en hoef je geen €3.000 neer te leggen voor zo'n fertiliteitscoach.

Wacht even.

Dat iets vergoed wordt, betekent niet dat het gratis is.

Het betekent dat we met elkaar hebben afgesproken dat bepaalde zorg via onze zorgverzekering betaald wordt.

Artsen worden betaald.

Psychologen worden betaald.

Gynaecologen worden betaald.

Ziekenhuizen worden betaald.

Onderzoeken kosten geld. Consulten kosten geld. Medicatie kost geld. Fertiliteitsbehandelingen kosten geld.

Alleen zie ik die rekening meestal niet rechtstreeks op mijn bankrekening verschijnen omdat we daar een zorgverzekeringssysteem omheen hebben gebouwd.

Dus waarom wordt hier met zoveel verontwaardiging gezegd:

“Zo'n fertiliteitscoach kost je wel €3.000!”

Ja.

Die vrouw vraagt geld voor haar werk.

Net zoals een arts betaald wordt.

Net zoals een psycholoog betaald wordt.

Dus als we financiële belangen rondom fertiliteit willen bespreken: top!

Maar bespreek ze dan aan beide kanten.

Niet alleen bij de fertiliteitscoach omdat haar factuur toevallig rechtstreeks bij de vrouw terechtkomt.

 

En dan zegt ze het eigenlijk zelf: de wachtlijsten

En dan zegt die psycholoog aan het einde bijna terloops:

“Het zou natuurlijk wel fijn zijn als de wachttijden niet zo lang waren, zodat we die zorg ook daadwerkelijk kunnen bieden.”

Daar heb je hem.

Daar heb je volgens mij een gigantisch deel van het antwoord op de vraag waar deze hele aflevering over zou moeten gaan.

Ik ga echt geen half jaar wachten totdat ik eindelijk bij jou terechtkan.

Als ik nú vastloop, als ik nú verdriet heb, als ik nú midden in een fertiliteitstraject zit, als ik nú vragen heb over mijn lichaam, dan wil ik nú hulp.

En vervolgens vinden jullie het vreemd dat vrouwen buiten de reguliere zorg gaan zoeken?

Waarom hebben jullie het dáár niet over met elkaar?

Waarom gaat deze aflevering niet over de enorme wachtrijen binnen de reguliere zorg?

Waarom gaat het niet over vrouwen die maanden moeten wachten voordat ze ergens terechtkunnen?

Waarom gaat het niet over het feit dat mensen daardoor ergens anders hulp gaan zoeken?

Want ondertussen staat daar buiten jullie systeem iemand die zegt:

“Kom maar. Ik heb volgende week plek. Ik heb een uur voor je. Vertel je verhaal. We gaan samen kijken.”

En dan vinden we het vervolgens verbazingwekkend dat een vrouw daarvoor kiest?

Je kunt niet aan de ene kant zeggen:

“Ga alsjeblieft naar de reguliere zorg.”

En vervolgens bijna tussen neus en lippen door toegeven:

“Ja, alleen jammer dat je daar misschien maanden op moet wachten.”

En daarna de alternatieve zorg aanwijzen als het probleem.

Misschien is die alternatieve zorg voor een deel juist zo groot geworden omdat jullie systeem gaten laat vallen.

Te weinig tijd.

Te lange wachtlijsten.

Te weinig individuele aandacht.

Te weinig ruimte om breder te kijken.

En vervolgens stappen andere mensen precies in dat gat.

Misschien stellen we de verkeerde vraag

En dat is uiteindelijk wat ik na deze hele aflevering blijf denken.

Waarom hebben we het alleen over de vraag of fertiliteitscoaches vrouwen misleiden?

Waarom hebben we het niet over waarom zoveel vrouwen überhaupt bij hen terechtkomen?

Waarom vragen we niet wat vrouwen missen in de reguliere zorg?

Waarom vragen we niet waarom artsen soms tien minuten hebben voor een vrouw?

Waarom praten we niet over wachtlijsten?

Waarom praten we niet over de behoefte aan leefstijladvies?

Waarom praten we niet over voeding?

Waarom praten we niet over het mannenlichaam?

Waarom praten we niet over de behoefte van vrouwen om zelf iets te kunnen doen?

Waarom praten we niet over artsen die zelf uit het ziekenhuis stappen omdat ze vinden dat ze daar niet de zorg kunnen leveren die ze zouden willen leveren?

Waarom praten we niet over kennis uit andere medische tradities en andere delen van de wereld?

Waarom praten we niet over de enorme behoefte om als compleet mens gezien te worden?

 

Ik zeg nergens dat je de reguliere medische zorg moet afwijzen.

Ik zeg nergens dat iedere fertiliteitscoach gelijk heeft.

Ik zeg nergens dat iedere alternatieve behandeling werkt.

Ik zeg nergens dat iemand jou kan garanderen dat je zwanger wordt wanneer je anders gaat eten, Reiki krijgt, acupunctuur doet of supplementen slikt.

Maar ik zeg wel:

hou op met vrouwen die verder zoeken weg te zetten alsof ze naïef zijn.

Hou op met doen alsof iedere coach die buiten het ziekenhuis werkt een verdienmodel heeft gebouwd rondom kwetsbare vrouwen.

Hou op met doen alsof alle relevante kennis binnen de muren van onze eigen westerse medische wereld bestaat.

En bovenal:

kijk eens naar waarom wij zijn gaan zoeken.

Ik ben niet verder gaan zoeken omdat ik tegen artsen ben.

Ik ben niet verder gaan zoeken omdat TikTok mij heeft verteld dat de medische wetenschap niet deugt.

Ik ben gaan zoeken omdat ik dingen miste.

Omdat ik antwoorden wilde.

Omdat ik wilde weten wat ík kon doen.

Omdat ik niet alleen wilde wachten.

Omdat ik mijn lichaam beter wilde begrijpen.

Omdat ik na verlies niet alleen wilde horen: “Wat verdrietig voor je.”

Ik wilde iemand die zei:

Kom. We gaan kijken.

 

En misschien moeten we daarom niet alleen maar vragen:

“Hoe beschermen we vrouwen tegen fertiliteitscoaches?”

Misschien moeten we eindelijk eens de veel ongemakkelijkere vraag durven stellen:

“Waarom vinden zoveel vrouwen bij hen iets wat ze binnen onze reguliere zorg blijkbaar missen?”

Want zolang je die vraag niet stelt, blijf je naar het gevolg wijzen terwijl je weigert te kijken naar de hele oorzaak en het gat waardoor deze hele wereld van aanvullende zorg is ontstaan.

Klik hier om een tekst te typen.